Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2012

4.9. Ik meen dat gekozen moet worden voor een uitleg van art. 138 Sr die recht doet aan de strekking ervan. De uitleg van art. 461 Sr kan daarbij de weg wijzen. Aangenomen wordt dat ingeval de dader weet dat de toegang tot enig terrein verboden is, hem de betekenis van het waarschuwingsbord duidelijk kan zijn ook al kan hij het opschrift niet letterlijk lezen. Ook kan het ontbreken van een waarschuwing ter plaatse waar hij zich toegang verschaft, zelfs al is daar een ingang, de werking van het aan de overige ingangen gestelde verbod niet opheffen.(5) De eerder opgedane kennis waarover de dader beschikt, kan dus een rol spelen bij de vraag of sprake is van "grond waarvan de toegang op een voor hem blijkbare wijze door de rechthebbende is verboden". Voor deze subjectivering is een aanknopingspunt te vinden in de tekst van art. 461 Sr, waarin gesproken wordt van een "voor hem" kenbare wijze. Hoewel een dergelijk aanknopingspunt in art. 138 Sr ontbreekt, zie ik daarin geen reden om voor een andere benadering te kiezen.(6) De overeenkomst in strekking weegt zwaarder. Waar het mijns inziens ook in art. 138 Sr om gaat, is dat de rechthebbende door middel van het aanbrengen van een erfafscheiding kenbaar heeft gemaakt dat onbevoegden geen toegang tot het erf hebben. Voor degene die weet dat die erfafscheiding kort tevoren door anderen wederrechtelijk en tegen de wil van de rechthebbende is verwijderd, is nog steeds kenbaar wat de wil van de rechthebbende is. Het erf heeft voor hem het karakter van beslotenheid dus niet verloren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/70770fae27c7313975c1b0e348613a8cfb9644460224408c03574c2fffc1e0fc | shasum -a 256