Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 21 september 2012

2.3 In zijn beschikking van 18 november 2011((1)) heeft de Hoge Raad de zojuist vermelde wijze van gebruik maken van de in lid 3 van artikel 295 Fw vervatte bevoegdheid tot verhogen van het vtlb niet toelaatbaar geoordeeld. In rov. 3.5.3 overweegt hij daartoe: "De bevoegdheid is een discretionaire, bij gebruik maken waarvan de rechter-commissaris met de omstandigheden van het geval rekening kan houden. Met dat uitgangspunt is niet verenigbaar dat rechter-commissarissen stelselmatig en zonder acht te slaan op de omstandigheden van het geval, voor schuldenaren op wie onderhoudsverplichtingen jegens minderjarige kinderen rusten, het vrij te laten bedrag verhogen met het bedrag waarop de alimentatie laatstelijk is vastgesteld, zij het met het vermelde maximum van € 136 per maand per kind". Daaraan voegt de Hoge Raad nog toe: "Met de richtlijn wordt de kinderalimentatievordering bovendien een feitelijke voorrangspositie ten opzichte van de (overige) in de schuldsanering betrokken vorderingen verleend. Het bewerkstelligen daarvan gaat, mede gelet op art. 3:278 BW, de rechtsvormende taak van de rechter te buiten. (...) Dat uit de wet, in artikel in art. 1:400 lid 1 BW, voortvloeit dat onderhoudsverplichtingen jegens kinderen voorrang hebben boven andere alimentatieverplichtingen doet aan het voorgaande niet af, nu dat voorschrift betrekking heeft op de vaststelling van de hoogte van die verplichtingen en enkel ziet op de rangorde van onderhoudsverplichtingen."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5d07c8cf70d935cb3dd16e849844719bd3b830d8ac0d521793e05e1556a73fba | shasum -a 256