Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 21 september 2012

2.6 De aangevoerde klachten komen, in onderlinge samenhang bezien, in de kern genomen hierop neer dat het hof bij zijn beslissing over de bijdrageplicht van de man, gelet op het arrest van de Hoge Raad van 18 november 2011, ten onrechte zich heeft laten leiden door de hiervoor in 2.3 genoemde, met ingang van 1 juli 2010 ingevoerde richtlijnen en uitgangspunten daarachter inzake kinderalimentatie in het geval dat op de alimentatieplichtige de wettelijke schuldsaneringsregeling van toepassing is, en zich niet heeft gehouden aan de aanpak als door de Hoge Raad aangegeven in rov. 3.3.2 van zijn arrest van 14 november 2008. Deze klachten komen gegrond voor. Het hof is bij zijn beslissing omtrent de bijdrageplicht van de man niet uitgegaan van wat de rechter-commissaris omtrent het aan de man vrij te laten bedrag heeft beslist, maar van een in een brief van 29 augustus 2011 van de bewindvoerder verwoorde verwachting dat, indien een alimentatieveroordeling zal volgen, de rechter-commissaris daarmee rekening zal houden tot een bedrag van € 136,- per maand per kind (conform de per 1 juli 2010 ingegane richtlijn in de Recofa-voorwaarden over het vtlb bij kinderalimentatie, welke richtlijn ruimte biedt voor een verhoging van het vtlb in verband met kinderalimentatie zonder een weging van de omstandigheden van het concrete geval). Zoals hierboven al toegelicht, is dit een aanpak conform richtlijnen voor het invoeren en hanteren waarvan de wet, aldus de Hoge Raad in zijn arrest van 18 november 2011, geen ruimte biedt, terwijl de aanpak ook niet strookt met de door de Hoge Raad in zijn arrest van 14 november 2008 aangegeven handelwijze.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5d07c8cf70d935cb3dd16e849844719bd3b830d8ac0d521793e05e1556a73fba | shasum -a 256