Alinea 151 Parket bij de Hoge Raad 21 december 2012

3.12 Terzijde teken ik nog aan dat het subonderdeel op zichzelf terecht ervan uitgaat dat het (Europese en nationale) mededingingsrecht, anders dan het nationale aansprakelijkheidsrecht, niet de rechtspersoon maar de onderneming centraal stelt. Als onderneming wordt beschouwd "(...) elke entiteit (...) die een economische activiteit uitoefent, ongeacht de rechtsvorm van die entiteit en de wijze waarop zij wordt gefinancierd (...)"(27). Van een zodanige economische eenheid kan sprake zijn, "ook al wordt deze economische eenheid uit juridisch oogpunt gevormd door verschillende natuurlijke of rechtspersonen"(28). Wanneer de inbreuk makende rechtspersoon onderdeel uitmaakt van een concernverband, wordt in het mededingingsrecht aanvaard dat het gedrag van de desbetreffende (dochter)vennootschap onder omstandigheden aan de moedermaatschappij kan worden toegerekend. Volgens vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (inmiddels van de Europese Unie; hierna HvJ EG/EU) kan een dergelijke toerekening onder meer plaatsvinden wanneer de dochtervennootschap niet zelfstandig haar marktgedrag bepaalt en voornamelijk handelt op basis van instructies afkomstig van de moedermaatschappij. In de literatuur wordt mijns inziens terecht erop gewezen dat enige voorzichtigheid past bij het doortrekken van deze benadering in het (nationale) aansprakelijkheidsrecht zoals dat in het bijzonder in de doorbraakjurisprudentie op grond van onrechtmatige daad(29) gestalte heeft gekregen. Daarbij wordt benadrukt dat in het mededingingsrecht de bescherming van het publieke belang centraal staat, en niet, zoals in de doorbraakjurisprudentie, de belangen van individuele gelaedeerden(30). In dit verband verwijs ik ook naar een weergave van de bijdrage van S.C.J.J. Kortmann aan het Van der Heijden-congres op 11 en 12 november 2011(31):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1b2fe149e00e3de3e867a1be2ca4a0dca9361dd41e7a0568c21d1006c63d8689 | shasum -a 256