Alinea 53 Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2012

Waar het in de benadering van het hof voor een dergelijke doorbreking kennelijk aankomt op omstandigheden die tot een duidelijke en inherent grotere behoefte van [kind 1] leiden (en niet op verschillen in gezinsinkomen en in de mate waarin de moeder respectievelijk de nieuwe partner van de vader, naar rato van haar draagkracht, in de kosten van haar kinderen dienen bij te dragen), heeft het hof de exacte inkomensgegevens van de nieuwe partner van de vader (die in elk geval zelf in haar levensonderhoud kan voorzien) kennelijk niet van zodanig belang geacht dat de vader was gehouden die gegevens, al dan niet in het kader van een verzwaarde stelplicht en/of op grond van art. 21 Rv, in het geding te brengen of dat gevolgtrekkingen ten nadele van de vader aan het ontbreken van die gegevens hadden moeten worden verbonden. Aldus beschouwd geeft het bestreden oordeel niet van een onjuiste rechtsopvatting blijk en is het evenmin onbegrijpelijk, ook niet in het licht van het verhandelde ter comparitie. Een en ander geldt temeer, nu de (vaststaande) behoefte van [kind 1] ruimschoots door de draagkracht van partijen, zoals vastgesteld door het hof, wordt gedekt, en het betoog van de moeder louter en alleen van belang is voor de onderlinge verdeling van de kosten van [kind 1] over partijen. Bij dat laatste ware ten slotte te bedenken dat, naarmate het inkomen van de nieuwe partner van de vader hoger is, de vader weliswaar, naar rato van zijn draagkracht, relatief minder in de kosten van [kind 2] en [kind 3] behoeft bij te dragen, maar als gevolg van dat hogere inkomen de behoefte van [kind 2] en [kind 3] tezelfdertijd toeneemt. Anderzijds kan een lager inkomen van de nieuwe partner tot een lagere behoefte van [kind 2] en [kind 3] leiden, maar in dat geval zal het relatieve aandeel van de vader in de kosten van die kinderen juist toenemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1e55c548ce9d04aa4f1952deb8bc4169042db684de55d606a74cd4e05e69d074 | shasum -a 256