Citaat | Parket bij de Hoge Raad 23 november 2012

Alinea 85 Parket bij de Hoge Raad 23 november 2012

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 23 november 2012, ECLI:NL:PHR:2012:BX7264.

In laatstgenoemd arrest dat een geval van medische aansprakelijkheid betrof, overwoog uw Raad als 'obiter dictum' dat indien een arts een beroepsfout wordt verweten, in vele gevallen als norm die de arts zou hebben geschonden slechts zal kunnen worden aangewezen de in art. 7:453 BW neergelegde algemene norm dat de arts bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed hulpverlener in acht moet nemen en daarbij moet handelen in overeenstemming met de op hem rustende verantwoordelijkheid voortvloeiende uit de voor artsen geldende professionele standaard. Dit brengt mee, aldus uw Raad, dat met betrekking tot het bewijs van de stelling dat de fout tot een bepaalde schade voor de patiënt heeft geleid, in die zin dat tussen de fout en die schade condicio sine qua non verband bestaat, in die gevallen geen plaats zal zijn voor toepassing van de omkeringsregel. Uw Raad voegde hieraan toe dat niet is uitgesloten dat zich de situatie kan voordoen dat wèl een norm bestaat die een patiënt tegen een specifiek gevaar beoogt te beschermen - zoals wanneer in een protocol gedragsregels zijn neergelegd - in welk geval de omkeringsregel wel toepassing kan vinden indien dit specifieke gevaar zich heeft verwezenlijkt (vgl. HR 2 maart 2001, LJN AB0377, NJ 2001, 649, m.nt. F.C.B. van Wijmen). Annotator Asser spreekt van een 'belangrijke afbakening'. De Hoge Raad heeft niet tot uitdrukking gebracht dat schending van een algemeen geformuleerde norm niet (mede) in het algemeen beoogt te beschermen tegen specifieke schaderisico's. Dat zou de omgekeerde wereld zijn. Bedoeld is klaarblijkelijk dat voor toepassing van de ingreep in de bewijslastverdeling ten aanzien van het condicio sine qua non-causaal verband, die de 'omkeringsregel' is, enkel plaats is als er een nauw verband bestaat tussen de norm zelf en het specifieke risico dat zich heeft gerealiseerd. Nodig is ten minste dat duidelijk wordt welke medische gedragsnorm of -normen bestonden die beschermden tegen het intreden van die specifieke oorzaak en dat voorts vaststaat dat de arts die norm of normen heeft geschonden. Aldus Asser.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/d98b35ecce91429aca4fc0c84277b1145e1aa4c0c7d15c4a38b53694f57e2fd3. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt d98b35ecce91429aca4fc0c84277b1145e1aa4c0c7d15c4a38b53694f57e2fd3, en de alinea staat in dat document op bytes 43960 tot 46067.