Alinea 220 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2012

3.23 Deze beschrijving laat duidelijk zien dat de aanleiding voor de ongewenstverklaring van een vreemdeling (doorgaans) is gelegen in zijn eigen strafbare gedragingen voor zover die een gevaar vormen voor de openbare orde en veiligheid en dat de totstandkoming van de ongewenstverklaring en de daaraan verbonden plicht het land te verlaten via een met voldoende rechtswaarborgen omgeven bestuursrechtelijke procedure verloopt. Opgemerkt zij dat de strafrechter bij een strafrechtelijke vervolging ter zake van art. 197 Sr dient te onderzoeken of de ongewenstverklaring in strijd is met rechtstreeks werkende bepalingen van Europees gemeenschapsrecht alsmede, indien ter zake verweer is gevoerd, van dat onderzoek in zijn uitspraak te doen blijken en gemotiveerd op dat verweer te beslissen. Dit geldt ook als de verdachte geen gebruik heeft gemaakt van de bestuursrechterlijke rechtsgang, nu voor een veroordeling immers is vereist dat komt vast te staan dat de ongewenstverklaring berust op enig wettelijk voorschrift. In het geval dat de verdachte de bestuursrechtelijke rechtsgang wel heeft gevolgd, geldt in verband met een behoorlijke taakverdeling tussen de strafrechter en de bestuursrechter en met het oog op het voorkomen van tegenstrijdige uitspraken dat het feit dat de desbetreffende beschikking door de bestuursrechter bij onherroepelijke uitspraak is instand gelaten, er niet aan in de weg staat dat de strafrechter het verweer dat de ongewenstverklaring in strijd is met het Europees gemeenschapsrecht onderzoekt en daarop beslist indien die ongewenstverklaring evident in strijd is met dat recht.(22)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ed9653e56bbe4d72a6d1b8efafd9468267e243bcb58198412ff2a4038d730d67 | shasum -a 256