Alinea 56 Parket bij de Hoge Raad 23 oktober 2012

5.12. Nu is het niet zo dat de Hoge Raad andere werkwijzen dan die waarnaar zijn voorkeur uitgaat, in de ban heeft gedaan. Daarop wijst reeds het feit dat de Hoge Raad niet zegt dat het Hof terecht heeft geoordeeld dat de tenlastelegging maar ten aanzien van drie afbeeldingen aan de eisen van art. 261 Sv beantwoordde maar dat diens oordeel niet onbegrijpelijk is. Een ander oordeel zou misschien ook door de beugel hebben gekund. Waarom het lijkt te gaan, is dat (a) voldoende duidelijk moet zijn op welke afbeeldingen de tenlastelegging betrekking heeft en (b) dat alle afbeeldingen waarop de tenlastelegging ziet, "gedekt" moeten zijn door de feitelijke omschrijving van de afgebeelde seksuele gedragingen in de tenlastelegging. Die omschrijving mag daarbij best enigszins zijn veralgemeniseerd, zodat een groot aantal van de afbeeldingen waarop de tenlastelegging betrekking heeft, daaronder wordt gevangen. Zie bijvoorbeeld HR 28 september 2004, LJN AQ3710, NJ 2004/684, waarin werd geoordeeld dat de tenlastelegging (wat de eerste vier gedachtestreepjes betreft) voldeed aan de eisen van art. 261 Sv. Een tenlastelegging daarentegen waarin slechts enkele van de op de afbeeldingen te vinden seksuele gedragingen worden beschreven, is (partieel) nietig. Zie bijvoorbeeld HR 1 juli 2008, LJN BC8645, NJ 2008/454. Hetzelfde geldt als onduidelijk is of de feitelijke omschrijvingen wel alle afbeeldingen dekken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/207e08da1834a4d6e0de06ba7e58fba664ba515be3953f986fef5cbb8c47dd2f | shasum -a 256