Alinea 147 Parket bij de Hoge Raad 18 december 2012

29. Het Hof is aldus van oordeel dat het verstreken tijdsverloop tussen de behandeling van de zaak in eerste aanleg en de behandeling in hoger beroep niet van een zodanige aard is, dat gesteld kan worden dat sprake is van schending van de redelijke termijn. Daartoe heeft het Hof onder meer overwogen dat in eerste aanleg enige vertraging is opgelopen als gevolg van de voegingen van nieuwe feiten, hetgeen ook in het belang van de verdachte en voor een goede rechtspleging is en dat voorts enige vertraging is opgetreden als gevolg van het niet verschijnen van de verdachte , waaruit het Hof kennelijk heeft afgeleid dat de verdachte klaarblijkelijk niet zo zwaar leed onder de strafvervolging dat hij het noodzakelijk vond dit onder de aandacht van de rechter te brengen. Voorts heeft het Hof ten aanzien van de berechting in hoger beroep overwogen dat het, ondanks de door de verdediging gevraagde getuigenverhoren en de proceshouding van de verdachte waarbij het Hof nadat de raadsman de verdediging had neergelegd door de verdachte werd gewraakt, de zaak voortvarend heeft behandeld. Het feitelijke oordeel van het Hof dat in eerste aanleg, noch in hoger beroep - waarin tevens de totale duur van de procedure besloten ligt - geen sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn bij de behandeling van de zaak, geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is, gelet op hetgeen het Hof heeft vastgesteld omtrent de gang van zaken, niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df453936cd40bfb8aaf52843db3ae9333388e5b8f1a4e18b5d824016666c357b | shasum -a 256