Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 21 december 2012

2.7 De klacht faalt. Het hof heeft feitelijk geoordeeld dat het in algemene bewoordingen gestelde bewijsaanbod onvoldoende specifiek en ter zake dienend is (rov. 3.9.7), omdat voor het antwoord op de vraag of [eiser] tot bewijslevering kan worden toegelaten, van belang is of [eiser] uiterlijk in hoger beroep voldoende concreet heeft aangegeven op welke van zijn uiteenlopende stellingen zijn bewijsaanbod betrekking heeft en wie daarover een verklaring zouden kunnen afleggen. Dit oordeel wordt in cassatie niet bestreden. Dat de omstandigheid dat de kantonrechter zich - in de bewoordingen van de klacht - "voldoende geïnformeerd achtte" ook al had [eiser] in eerste aanleg niet toegelicht wie van de in de inleidende dagvaarding genoemde getuigen een verklaring kon afleggen over welk onderdeel van zijn afzonderlijke stellingen, doet naar het oordeel van het hof niet ter zake (rov. 3.9.8). Volgens het hof behoefde het ontbreken van een nadere toelichting op het bewijsaanbod in beginsel in eerste aanleg niet aan honorering van het aanbod in de weg te staan, maar wordt dit anders wanneer een dergelijke toelichting ook in hoger beroep achterwege wordt gelaten, hetgeen te meer klemt omdat [eiser] ook niet te kennen heeft gegeven dat hij één of meer van de in eerste aanleg reeds gehoorde getuigen opnieuw wenst te doen horen en/of dat hij één of meer nog niet gehoorde getuigen zou willen doen horen over zijn thans aan de orde zijnde stellingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8749502eec900308877bb609d4832264a2a3c822ab3f9ba565d599ed6fd8da36 | shasum -a 256