Alinea 152 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2012

Artikel 38 van de geldende wet regelt een speciale verplichting tot aangifte voor verkrijgingen door fideï-commissaire verwachters en door hen, die een vruchtgebruik of een periodieke uitkering bij opvolging verkrijgen. Mocht vroeger al een aparte regeling enige reden van bestaan hebben gehad op grond van toen wel gerezen twijfel aangaande het rechtskarakter van dergelijke verkrijgingen, thans bestaat voor het behouden van afzonderlijke bepalingen betreffende de aangifte geen aanleiding meer. De bewuste verkrijgingen worden thans algemeen aangemerkt als verkrijgingen uit de boedel van de erflater-testateur, zulks tengevolge van de vervulling van een voorwaarde, welke niet terugwerkt. Het resultaat van het uit de wet verdwijnen van de bedoelde bijzondere regeling zal zijn, dat ook voor de bedoelde verkrijgingen de verplichting tot aangifte, na vervulling van de voorwaarde, zal rusten op de erfgenamen (behoudens de bevoegdheid van de fiscus om ingevolge artikel 37, eerste lid, tweede zin, de aangifte rechtstreeks van de verkrijger te vorderen). En voorts zullen voor de toepassing van het tarief en van de vrijstellingen, evenals in andere gevallen, de primitieve en de latere verkrijging dienen te worden samengevoegd. Ten slotte merkt de ondergetekende op, dat het in artikel 39 van de geldende wet geregelde onderwerp in het laatste lid van het onderhavige artikel is verwerkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f42639aa101024b31d2527c41f6bef277d6d4e0013acd876933ee90d31f3ab85 | shasum -a 256