Alinea 79 Parket bij de Hoge Raad 27 november 2012

3.19. Met Knigge en Noll ben ik van oordeel dat aan de vluchteling die asiel heeft aangevraagd nadat hij door de autoriteiten werd aangehouden en ten aanzien van wie kan worden vastgesteld dat hij geen "refuge" heeft genomen in Nederland (althans die intentie niet had), maar op doorreis was, niet kan worden tegengeworpen dat hem de bescherming van art. 31, eerste lid, van het Vluchtelingenverdrag niet toekomt, enkel omdat hij zich niet onverwijld heeft gemeld bij de autoriteiten. Ik voeg aan de argumenten van Knigge en Noll toe dat dit oordeel mijns inziens niet in strijd is met de reikwijdte die de opstellers van art. 31, eerste lid, van het Vluchtelingenverdrag eraan hebben willen geven. Zoals gezegd, had de Ad Hoc Committee met zijn oordeel dat art. 31, eerste lid, van het Vluchtelingenverdrag niet van toepassing is op vluchtelingen die zich niet vrijwillig hebben gemeld bij de autoriteiten, maar die dit pas deden nadat zij werden aangetroffen/aangehouden, enkel voor ogen het geval waarin de vluchteling "refuge" heeft genomen in het land waar hij is aantroffen/aangehouden en hij zich al voor langere periode in dit land bevindt. Voorts dient - zoals blijkt uit de Summary Conclusions of Article 31 of the 1951 Convention en UNHCR revised Guidelines betreffende de detentie van asielzoekers - de vraag of de vreemdeling zich onverwijld heeft gemeld te worden beoordeeld aan de hand van de feiten en omstandigheden van het concrete geval, waarbij mijns inziens - zoals Goodwill-Gill aangeeft - de omstandigheid dat "the State asserting jurisdiction over the refugee or asylum seeker is in effect a transit country" een dergelijke omstandigheid is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fd44bbeeeda13d72a6cb57e9f13c378ca11e9d0af43e6900eb4b2d64d7596b33 | shasum -a 256