Onder 6.7. Parket bij de Hoge Raad 3 september 2013

Gelet op deze inhoud van het rechtshulpverzoek lijkt het mij bepaald niet teveel gezegd dat de in het rechtshulpverzoek bedoelde strafzaak mede betrekking heeft op nog onbekende personen. Het lijkt er zelfs op dat het strafrechtelijke (vervolg)onderzoek in die zaak zich vooral richt op die nog onbekende personen. Dat tot die onbekende personen mogelijk klaagster behoort, en dat het onderzoek zou kunnen leiden tot het instellen van een strafvervolging tegen klaagster – hetzij wegens directe betrokkenheid bij de fraude, hetzij wegens heling of witwassen – ligt daarbij in de weergave van de feiten besloten. Dat maakt ook dat de kwalificatie misleidend die de Rechtbank hanteert, op zijn minst relativering verdient. De Rechtbank baseert haar oordeel dat de inbeslaggenomen documenten kunnen worden gebruikt voor het starten van een strafvervolging jegens klaagster op de inhoud van het rechtshulpverzoek. Als echter in dat verzoek niet wordt verbloemd dat klaagster een potentiële verdachte in de strafzaak is, kan moeilijk worden gezegd dat het verzoek op dit punt misleidend is. Dat klaagster nog niet als verdachte in het verzoek wordt opgevoerd, kan daarbij begrepen worden als een teken van zorgvuldigheid die bij het beschuldigen van burgers past. De voor klaagster belastende informatie lijkt voor een belangrijk deel te berusten op verklaringen van [betrokkene 1], die destijds de waarnemend directeur van de investeringsmaatschappij van klaagster was, maar met wie zij inmiddels op voet van oorlog leeft. Het zou kunnen dat de Russische autoriteiten niet blind willen varen op deze verklaringen en inderdaad, zoals in het rechtshulpverzoek wordt gesteld, eerst “de vermelde gegevens (willen) proeven” en bevestigd willen zien “ten doele van aalzijdig en objectiea onderzoek van deze strafzaak”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd60bf022eca3c74f32f859ce14149ff89eb72003d803808e7d82e2b121d6929 | shasum -a 256