Onder 6.19. Parket bij de Hoge Raad 3 september 2013

Het komt mij voor dat het openbaar ministerie in het conceptklaagschrift van 30 november 2011 met een affidavit en een e-mail van klaagster en de e-mail van 6 januari 2012 met drie persberichten, mede gelet op het vertrouwensbeginsel, geen aanleiding had hoeven vinden om voorafgaande aan de behandeling van het definitieve klaagschrift, nadere inlichtingen in te winnen bij de Russische autoriteiten. Van veel belang is dat overigens niet. Want ook als geoordeeld zou moeten worden dat het openbaar ministerie op dit punt nalatig is geweest, slaagt de klacht. Ook in zaken waarin het vertrouwensbeginsel niet in het geding is, heeft de beklagrechter een eigen verantwoordelijkheid voor de deugdelijkheid van het onderzoek in raadkamer dat aan zijn beslissing vooraf dient te gaan. Dat brengt mee dat de beklagrechter in beginsel gehouden is de fout van het openbaar ministerie te herstellen door het openbaar ministerie alsnog het nodige aanvullende onderzoek op te dragen. Slechts in betrekkelijk uitzonderlijke gevallen, waarvan sprake was in HR 24 november 1998, LJN ZD1433, NJ 1999/153 , kan de rechter in het gebreke blijven van het openbaar ministerie reden vinden om het beklag gegrond te verklaren. Zo ver was het in de onderhavige zaak echter nog lang niet. Het oordeel van de Rechtbank is dan ook onbegrijpelijk nu zij – om met de Hoge Raad te spreken – “niet ervan heeft blijk gegeven bij [haar] oordeel te hebben betrokken dat en waarom nadere informatie aan het Openbaar Ministerie niet kon worden verzocht”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd60bf022eca3c74f32f859ce14149ff89eb72003d803808e7d82e2b121d6929 | shasum -a 256