Onder 3.67 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2013

Wanneer wordt uitgegaan van mijn opvatting dat in een verpleeghuis kan worden gewoond, dan rijst de vraag of de mate van zorg tot gevolg heeft dat er desondanks geen sprake is van delen die in hoofdzaak tot woning dienen dan wel hoofdzakelijk dienen voor woondoeleinden. (...) Om in zo'n geval te kunnen spreken van wonen, acht ik het tevens van belang dat de inrichting van de kamer of het appartement zodanig is dat het een grote mate van gelijkenis vertoont met een woning van iemand die buiten een verpleeghuis woont. Om de objectiviteit van de belastingheffing te garanderen, dienen ter beoordeling hiervan meetbare criteria te worden geformuleerd. Hierbij valt te denken aan de aanwezigheid van 'normaal' meubilair in de appartementen. Ook de aanwezigheid van een deur, die enige privacy geeft voor de bewoner, kan van belang zijn om te kunnen spreken van wonen. De aanwezigheid van professionele medische apparatuur waaraan een bewoner (vrijwel) de gehele dag is aangesloten, kan er juist op wijzen dat er géén sprake is van wonen. Dat bewoners niet de vrijheid hebben om zich buiten of zelfs vrijelijk binnen het complex te bewegen, leidt naar mijn mening niet tot de conclusie dat zij niet in dat complex wonen. Dat een bewoner een kamer of appartement moet delen met een andere persoon dan de levenspartner, acht ik eveneens niet relevant voor het wonen. De aanwezigheid van een kookgelegenheid en sanitaire voorzieningen kunnen wel van belang zijn bij deze beoordeling. Voor overige ruimten, zoals gemeenschappelijke huiskamers, kan naar mijn mening eenzelfde afweging worden gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5e01f0cb3382a7583e363603fb254ab184f8ce2265e331b2bc0cc6c998695a43 | shasum -a 256