Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 6 september 2013

Alhoewel het hof, gelet op de wijze waarop het de eerste grief van Allianz kennelijk heeft opgevat, naar mijn mening niet kan worden verweten de door die grief bepaalde grenzen van de rechtsstrijd in hoger beroep te hebben miskend, moet aan [eiser] wel worden toegegeven dat Allianz zich in haar memorie van grieven niet expliciet en ondubbelzinnig op het standpunt heeft gesteld dat [eiser] na het ongeval ook voor meer dan 50% als buschauffeur had kunnen werken. Allianz heeft dat minst genomen echter wel gesuggereerd; zie bijvoorbeeld memorie van grieven onder 17: “Waar wellicht uit de stukken blijkt dat werk als fulltime buschauffeur fysiek te zwaar belastend zou zijn, geldt dat niet voor administratief werk naast het werk als buschauffeur voor 50%” (onderstreping toegevoegd; LK). Eerst in haar memorie van antwoord na deskundigenbericht (onder 11) heeft Allianz zich, naar aanleiding van het rapport van Artoos, uitdrukkelijk erop beroepen dat [eiser] ook zijn werkzaamheden als buschauffeur had kunnen uitbreiden: “Evident is dat [eiser] na het ongeval allerlei fulltime administratieve functies had kunnen gaan bekleden. Indien hij zijn werk als buschauffeur had willen continueren - hetgeen op zich voorstelbaar is - dan had hij deze werkzaamheden in elk geval kunnen uitbreiden tot 75% à 80%.” [eiser] zelf heeft zich overigens, noch in zijn memorie na deskundigenbericht, noch in zijn akte na tussenarrest van 20 december 2011, op het standpunt gesteld dat de mogelijkheid om voor meer dan 50% als buschauffeur te werken buiten de grenzen van de rechtsstrijd in hoger beroep viel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/84b02edec25e844eb92d56e2c944e04160eabb6f13785ea87921265d057ab194 | shasum -a 256