Onder 2.15 Parket bij de Hoge Raad 6 september 2013

Subonderdeel 2.2.b klaagt dat althans, zonder nadere motivering, die evenwel ontbreekt, niet duidelijk is of en waarom het hof in zijn bestreden arresten de hiervoor onder 2.2.a vermelde onherroepelijke oordelen uit het eindarrest van de aansprakelijkheidsprocedure niet (meer) bepalend c.q. doorslaggevend achtte voor zijn beantwoording van de vraag naar de omvang van de door [eiser] in deze procedure gevorderde vergoeding van door c.q. na het ongeval geleden en nog te lijden inkomensschade. Het is in het licht van deze onherroepelijke oordelen en de - door de rechtbank in de rov. 2.1-2.18 van haar vonnis van 16 februari 1996 (definitief) vastgestelde - vaststaande feiten volgens het subonderdeel immers onbegrijpelijk dat het hof een deskundigenbericht heeft gelast dat vooral erop gericht zou (moeten) zijn vast te stellen in welke mate er (nog) sprake is van verdiencapaciteit, waarbij de te benoemen arbeidsdeskundige antwoord zou (moeten) geven op de vragen als (a) wat de arbeidsmogelijkheden van [eiser] na het ongeval op 29 september 1990 waren, (b) of [eiser], naast zijn werkzaamheden voor 50% als buschauffeur, over een restverdiencapaciteit beschikt(e), (d) of [eiser] geschikt was en is voor een functie als buschauffeur in het stads- en/of streekvervoer en die zoals (e) of die functie voor [eiser] toen en sinds diens ongeval voorhanden is geweest en (f) of er nog andere functies voor hem te duiden waren, een en ander “gelet op zijn leeftijd, opleiding en werkervaring” . Het subonderdeel betoogt dat juist de door leeftijd en schoolopleiding van [eiser] beperkte mogelijkheden ander werk te vinden, naar het onherroepelijke oordeel van het hof binnen de risicosfeer van de veroorzaker vielen en, aldus het eindarrest in de hoofdprocedure, (mede) voor diens rekening c.q. voor rekening van Allianz (ZA) als zijn WAM-verzekeraar komen, en in deze schadestaatprocedure niet ter discussie stonden; dit een en ander was (en is) volgens het subonderdeel in dit stadium daarom géén voorwerp van geschil/bewijslevering meer. Door (desondanks) te oordelen en beslissen als het in vorenbedoelde zin heeft gedaan, heeft het hof dan ook, of althans, (in zoverre) van een onjuiste rechtsopvatting blijk gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/84b02edec25e844eb92d56e2c944e04160eabb6f13785ea87921265d057ab194 | shasum -a 256