Onder 5.10 Parket bij de Hoge Raad 19 december 2013

Hof Arnhem-Leeuwarden (…) sprak zich op 26 maart 2013 [5.8] als eerste uit over de vraag of in het project Bank Zonder Naam (BZN) het tijdsverloop van ruim twee jaar tussen de door België uitgewisselde gegevens over rekeninghouders van Van Lanschot Bankiers (VLB) in Luxemburg en het door de Belastingdienst opgestelde draaiboek in dit project acceptabel was in het kader van de toepassing van de verlengde navorderingstermijn voor verzwegen banktegoeden. Het Hof concludeerde dat dit niet het geval was geweest en dat de inspecteur daarom niet voortvarend genoeg had gehandeld bij het opleggen van navorderingsaanslagen. Het ging hierbij om de periode tussen de datum waarop België de VLB-gegevens had verstrekt (februari 2005) en het verzoek aan de belastingplichtige om hierover inlichtingen te verstrekken (7 maart 2007). Tot dan toe hadden de rechters in eerste aanleg beslist dat een periode van ruim twee jaar voor het opstarten van het project BZN, het opstellen van het draaiboek en het identificeren van de personen op de fotokopieën noodzakelijk en/of niet onredelijk lang was. In ons commentaar bij die uitspraak gaven wij aan dat we nog niet konden zeggen of de beslissing van Hof Arnhem als leidend kon worden aangemerkt voor de nog komende procedures, maar het begint er nu naar uit te zien dat de Belastingdienst in het project BZN een nederlaag gaat leiden omdat het project niet voldoet aan de voortvarenheidseis. (…) De door personeelstekort veroorzaakte lange behandelingsduur was ook de oorzaak van de vernietiging van de navorderingsaanslag en boete in de bovenstaande uitspraak van Hof Arnhem-Leeuwarden van 11 juni 2013 (met dezelfde raadsheren als in de uitspraak van 26 maart 2013). De periode tussen de ontvangst van de gegevens in februari 2005 en het opstarten van de behandeling in maart 2006 heeft volgens het Hof veel te lang geduurd. Die periode was besteed aan zoals het Hof het noemde "sofieer- en identificeeractiviteiten" en dat had volgens het Hof bij een voortvarende behandeling niet meer dan enkele maanden in beslag hoeven nemen. In deze zaken kwamen de rechters bij de toets aan de voortvarendheidseis niet eens toe aan een oordeel over de vraag of de inspecteur de aanslag met een redelijke voortvarendheid had voorbereid en vastgesteld, omdat de kwestie al mank ging in de fase van het verkrijgen van inlichtingen die nodig zijn voor het bepalen van de verschuldigde belasting. Aangezien die onderzoeksfase in alle BZN-zaken voor zover ons bekend op dezelfde wijze en volgens hetzelfde traject is doorlopen, durven wij nu te zeggen, dat het er op lijkt dat het BZN-project voor de Belastingdienst uiteindelijk als een nachtkaars zal uitgaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/145ece3fae6bae1fff1e5d1c4e41d739b7e2bfb96f2c243668612a3d37037cf4 | shasum -a 256