Onder 4.15 Parket bij de Hoge Raad 13 december 2013

De vereniging is niet slechts een platform voor debat. Het is evenmin slechts een veilige plek voor bepaalde personen om bepaalde gevoelens te uiten. De uitingen en gedragingen van de vereniging zijn er niet op gericht een maatschappelijke discussie over wijziging van de zedenwetgeving te initiëren . De vereniging draagt, naar in cassatie vaststaat, het idee uit dat seksueel contact van volwassenen met jonge kinderen normaal is en zij verheerlijkt dit soort contact. Daarmee propageert en beoogt de vereniging mijns inziens een samenleving waarin jonge kinderen blootstaan aan handelingen van volwassenen die naar huidige wetenschappelijke inzichten schadelijk zijn voor hun geestelijke gezondheid. Ik verwijs naar onderdeel 3B van deze conclusie. Dit voortschrijdend wetenschappelijk inzicht in de gevolgen van seksuele contacten tussen volwassenen en jonge kinderen is relevant voor de toepassing van art. 2:20 BW. Uit de hierboven geciteerde wetsgeschiedenis blijkt immers dat de rechter art. 2:20 BW moet toepassen in het licht van de rechtsovertuigingen ten tijde van zijn oordeel. De uitkomsten van het wetenschappelijk onderzoek kleuren de op dit moment geldende rechtsovertuigingen. Daarbij komt nog bij dat een aantal van de door de vereniging gepropageerde gedragingen tussen volwassenen en jonge kinderen in art. 244 en 245 Sr strafbaar zijn gesteld. Van belang is tenslotte dat het uitgangspunt van de schadelijkheid van seksuele contacten tussen volwassenen en jonge kinderen ook ten grondslag ligt aan diverse internationaal- en Unierechtelijke regelingen die in de afgelopen twee decennia tot stand zijn gekomen (zie par. 3.D).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cc4783f2cbab8804b54397d018d9d1a3e5e7e8a1d5237e7a09b6ad42343c807 | shasum -a 256