Onder 2.11 Parket bij de Hoge Raad 28 juni 2013

Zoals Feteris signaleert, doet het rechtsvacuüm waarin de (civiele kamer van) de Hoge Raad in het arrest X/Staat diende te voorzien, zich sedert 1 september 1999 niet meer voor. Bij die stand van zaken zie ik geen enkele reden en geen enkele grond om de lijn van dat arrest ook na die datum door te trekken, noch in zaken waarin zich (zoals in de zaak X/Staat ) een mogelijk conflict van de forfaitering van de proceskosten met rechtstreeks werkend internationaal recht voordoet, noch daarbuiten. In de opmerking van Feteris dat “(n)aar huidig recht (…) de belanghebbende een zaak als de onderhavige daardoor (als gevolg van de toepasselijkheid van art. 8:73 Awb op de fiscale procedure; LK) (ook) (kan) voorleggen aan de belastingrechter” , acht ik het reeds door Feteris tussen haakjes geplaatste woord “ook” daarom discutabel. Ten slotte teken ik aan dat, zo art. 8:73 Awb (anders dan ik meen) al van belang zou zijn voor de mogelijkheden van de belastingrechter om de bepalingen tot toepassing waarvan hij bij uitsluiting bevoegd is, aan rechtstreeks werkend supranationaal recht te toetsen, daaruit in géén geval mag worden afgeleid dat de justitiabele in verband met de keuzevrijheid die art. 8:73 Awb verondersteld wordt aan hem te laten, óók ervoor kan kiezen in plaats van de belastingrechter de burgerlijke rechter te adiëren. De bedoelde keuzevrijheid berust op de veronderstelde bedoeling van de wetgever van de Awb . In verband met de vraag wie bevoegd is te oordelen over de vergoeding van kosten van fiscale en bestuursrechtelijke (voor)procedures, kan een op keuzevrijheid gerichte bedoeling onmogelijk worden aangenomen, nu diezelfde wetgever voor dát onderwerp de belasting- c.q. de bestuursrechter bij uitsluiting bevoegd heeft verklaard en de burgerlijke rechter aldus heeft uitgesloten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee40a72e1b07dcb10b011cee81810e25ce56d486bed8c1403e2832a249e7db04 | shasum -a 256