Onder 42. Parket bij de Hoge Raad 6 september 2013

Onderdeel 2.9 betreft de reconventionele vordering van [eiseres]. Het onderdeel betoogt het volgende. Uit rov. 18 en 25 blijkt dat het hof het incidenteel appel van de Bank heeft verworpen. In rov. 23 en 25 heeft het hof geoordeeld dat de reconventionele vorderingen van [eiseres] afgewezen worden. Blijkens zijn dictum heeft het hof het gehele eindvonnis van de rechtbank vernietigd, waaronder ook het reconventionele deel (waarin de Bank werd veroordeeld aan [eiseres] een bedrag van € 59.840,72 te betalen). Daarentegen heeft het hof blijkens zijn dictum het tussenvonnis van 11 juni 2008 bekrachtigd, waarin de rechtbank in rov. 4.4.2 heeft geoordeeld dat de Bank jegens [eiseres] schadeplichtig is (en dat de reconventionele vordering van [eiseres] in zoverre toewijsbaar is) omdat de Bank niet bevoegd was om de tenaamstelling van het bouwdepot eigenmachtig te wijzigen en daaruit € 50.000,- aan [betrokkene 1] uit te keren. Aan de verwerping van de incidentele grief van de Bank tegen het reconventionele deel van het vonnis van de rechtbank, had het hof het gevolg moeten verbinden dat dat deel van het eindvonnis bekrachtigd moet worden, en dat de reconventionele vordering van [eiseres] in zoverre toewijsbaar is. Door in rov. 23 en 25 en in zijn dictum anders te oordelen en het gehele eindvonnis te vernietigen, heeft het hof een oordeel gegeven dat getuigt van een kennelijke vergissing met als gevolg dat het oordeel volstrekt tegenstrijdig en inconcludent is geworden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b0aec2742d81749ce0deb81be4e12e106a3e8e8f8556e33d84ac97338781a2eb | shasum -a 256