Onder 2.14. Parket bij de Hoge Raad 20 september 2013

Het onderdeel stelt dat tenminste veronderstellenderwijs tot uitgangspunt had moeten worden genomen dat gelet op de eigen stellingen van de vrouw zij en haar man gezamenlijk de betrokken schuld zijn aangegaan, omdat er hypotheekrecht is gevestigd bij notariële akte. De enkele omstandigheid dat de hypotheekschuld van € 18.151,21 is gemaakt met betrekking tot privégoederen van de man en als zodanig een aan de man verknochte schuld is die niet in de gemeenschap valt, maakt dan niet, aldus dit onderdeel, dat hier niet sprake kan zijn van een bestaande verplichting, nu hier een hoofdelijke verbondenheid ter zake van die schuld tot stand is gebracht. Vanuit die hoofdelijkheid, dient de schuld te worden toebedeeld aan partijen, zo vervolgt het onderdeel en heeft de man ter zake van deze schuld een vordering op de vrouw voor de helft daarvan, hetgeen het hof heeft miskend. Daarbij heeft het hof volgens het onderdeel ook nog stellingen van de vrouw verward met stellingen van de man door te spreken van “de man in zijn akte van 5 april 2011”, hetgeen geen akte van de man, maar juist van de vrouw is. Daarmee heeft het hof zich ten slotte volgens dit onderdeel schuldig gemaakt aan verboden aanvulling van feiten en/of verweermiddelen van de vrouw, omdat de vrouw er zich niet op heeft beroepen dat het hier een aan de man verknochte schuld betreft. Althans is de redenering van het hof niet concludent, althans geeft het blijk van een onjuiste rechtsopvatting, zo nog steeds onderdeel II.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9cd104ad445593b828afd2b332aaec257363b398b26a76d4ca1f268307493700 | shasum -a 256