Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 27 september 2013

Het onderdeel klaagt (onder 14) dat dit een onjuiste rechtsopvatting is. Onder “rechtsgeldige opzegging” valt geen opzegging door de werknemer, maar alleen een rechtsgeldige, niet meer vernietigbare opzegging door de werkgever. Er bestaat volgens het onderdeel geen goede grond of rechtvaardiging om voor wat art. 7:667 lid 4 BW betreft onderscheid te maken tussen enerzijds beëindiging van het dienstverband voor onbepaalde tijd met wederzijds goedvinden - die niet als “rechtsgeldige opzegging” in de zin van art. 7:667 lid 4 BW heeft te gelden en waarbij de werknemer wel een beroep toekomt op ontslagbescherming - en anderzijds een beëindiging van het dienstverband voor onbepaalde tijd door opzegging door de werknemer - in welk geval de werknemer die bescherming niet zou toekomen. Blijkens de wetsgeschiedenis heeft de wetgever volgens het onderdeel ook niet voor ogen gehad dat de werknemer wiens arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd als bedoeld in (de eerste zinsnede van) art. 7:667 lid 4 BW door opzegging van zijn kant is beëindigd, niet onder de bescherming zou vallen die die bepaling beoogt te bieden. Een dergelijke ongelijke behandeling van enerzijds beëindiging met wederzijds goedvinden en anderzijds opzegging door de werknemer ligt volgens het onderdeel eens te meer niet in de rede, nu ten aanzien van beide vormen van beëindiging in de rechtspraak dezelfde strenge norm is voorgeschreven ter beoordeling of de werknemer daaraan gehouden kan worden. Die houdt in dat de werknemer “duidelijk en ondubbelzinnig” moet hebben verklaard de arbeidsovereenkomst zo te willen beëindigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/debd5e69b3fb75c6f50bf79486c7e5c04f2434e79e9b898fa7f526953efff59a | shasum -a 256