Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2013

De klachten zijn gegrond. Voorop staat dat volgens art. 6 lid 3 Fw de faillietverklaring wordt uitgesproken, indien summierlijk blijkt van het bestaan van feiten of omstandigheden, die aantonen dat de schuldenaar in de in art. 1 lid 1 Fw bedoelde toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen. Wanneer een schuldeiser het verzoek tot faillietverklaring doet, moet ook summierlijk blijken van het vorderingsrecht van deze crediteur. Uit het stelsel van de Faillissementswet - met name dat een faillissement voorziet in vereffening en verdeling door de curator van het vermogen van de schuldenaar onder diens gezamenlijke schuldeisers - wordt afgeleid dat voor faillietverklaring ook is vereist dat de schuldenaar meer dan één schuldeiser moet hebben . Als een schuldenaar slechts één schuldeiser heeft, verkeert hij niet in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen. De faillissement aanvragende schuldeiser moet aannemelijk maken dat de schuldenaar ten minste nog een andere schuldeiser heeft. De feitenrechter mag uit de omstandigheden, waaronder de betaling van een schuld plaatsvond, afleiden dat de schuldenaar meer schuldeisers heeft om daaruit weer af te leiden dat de debiteur verkeert in de toestand van hebben opgehouden te betalen . Dat is al heel lang zo en wordt gewenst geacht voor gevallen waarin een schuldeiser geen andere crediteur van zijn debiteur kan aanwijzen, maar waar uit bijkomende omstandigheden aannemelijk is geworden dat er sprake is van pluraliteit en de vereiste toestand van opgehouden hebben te betalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/52f8ab9603fc1f97d749a3221679d5cba771d08c3dfa66134eab1364951af50e | shasum -a 256