Alinea 56 Parket bij de Hoge Raad 1 maart 2013

2.4. Voor zover de klacht is gebouwd op de veronderstelling dat het hof gebonden was aan de gegrondbevinding van de klacht door de regiodirecteur en, wat betreft de vraag hoe moeder in geval van een verhuizing van de kinderen naar Finland de zorg en opvang daar concreet gaat regelen, een nieuw onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming had moeten laten instellen, gaat zij niet op. Wanneer de burgerlijke rechter wordt geroepen om een oordeel te geven over de aansprakelijkheid van de betrokken beroepsbeoefenaar, kan het voorafgaande oordeel van de tuchtrechter over dezelfde handeling de burgerlijke rechter nopen tot extra motivering, indien hij ten aanzien van de beoordeling van de vaktechnische aspecten wil afwijken van het oordeel van de tuchtrechter(6). Zo'n geval doet zich in deze zaak niet voor. Op grond van art. 810 Rv kan de rechter, indien hij dit met het oog op de beoordeling van de belangen van de minderjarige noodzakelijk acht, (opnieuw) het advies van de Raad voor de Kinderbescherming inwinnen. De rechter is daartoe niet verplicht. Evenmin is de rechter aan het uitgebrachte advies gebonden. Daarnaast heeft de rechter steeds de mogelijkheid, ambtshalve of op verzoek, een of meer andere deskundigen aan te wijzen op grond van art. 194 in verbinding met art. 284 lid 1 Rv. Ook daartoe was het hof niet verplicht(7).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bd67f4e87c3170b0ac8c434ab57c6286699b3a12da94770722e89d647fc4baf | shasum -a 256