Alinea 57 Parket bij de Hoge Raad 1 maart 2013

2.5. In rov. 9 heeft het hof niet volstaan met het overnemen van het Raadsrapport van 28 oktober 2010, maar een eigen afweging gemaakt. Aan het slot van rov. 9, reeds geciteerd, heeft het hof verwezen naar het door de Raad voor de Kinderbescherming vastgestelde vermogen van de moeder om de kinderen affectieve en pedagogische steun te bieden. Wat betreft de concrete mogelijkheden tot opvang in Finland, heeft het hof noodzakelijk geacht dat de overgang geleidelijk plaatsvindt, te weten door de verhuizing naar Finland in de zomervakantie te laten plaatsvinden. Dit oordeel van het hof strookte met het standpunt dat de Raad voor de Kinderbescherming ter terechtzitting in hoger beroep (dus ná het oordeel van de regiodirecteur) had ingenomen: zie rov. 6. In het schrijven van 29 maart 2011 (blz. 4) was de regiodirecteur tot de slotsom gekomen dat geen negatief beeld naar voren komt van de situatie bij de moeder en dat de gedeeltelijke gegrondverklaring van de bij de Raad ingediende klacht niet zover strekt dat het advies van de Raad zou moeten worden herzien. Dit standpunt heeft de vertegenwoordiger van de Raad voor de Kinderbescherming bij gelegenheid van de mondelinge behandeling in hoger beroep herhaald(8). Bovendien heeft de moeder bij brief van 4 november 2011 aan het hof nadere informatie verschaft over haar leefsituatie in Finland. Hoewel hiermee niet alle door de vader opgeworpen vragen (bedoeld in het cassatierekest onder II.6) waren beantwoord, heeft het hof als feitenrechter tot het oordeel kunnen komen dat het over voldoende objectieve, betrouwbare en actuele informatie beschikte om tot deze beslissing te komen. Onderdeel 1 faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bd67f4e87c3170b0ac8c434ab57c6286699b3a12da94770722e89d647fc4baf | shasum -a 256