Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 29 maart 2013

2.6 Het Hof heeft in zijn tussenarrest van 16 maart 2010 geoordeeld - onder verwijzing naar het tussenarrest van diezelfde datum in de procedure met zaaknummer 200.012.026/01 - dat bij de onderhavige procedure tussen [betrokkene 1] en NN c.s. dezelfde (materiële) partijen betrokken zijn als bij de (met ontslag van instantie geëindigde) procedure tussen [B] (als lasthebber van [betrokkene 1], [A] en LE) en verzekeraars. In die eerdere procedure tussen [B] en verzekeraars is voorshands, behoudens tegenbewijs, bewezen verklaard dat brandstichting de oorzaak is van de brand en dat [betrokkene 1] de brand zelf heeft gesticht. Het Hof overweegt dat deze voorshands bewezenverklaring een beslissing is die de rechtsbetrekking in het onderhavige geschil betreft en die vervat is in een in kracht van gewijsde gegaan vonnis c.q. arrest. Het Hof oordeelt dat hieruit voor de onderhavige procedure volgt dat genoemde voorshands bewezenverklaring op grond van art. 236 Rv bindende kracht heeft en dat het beroep van NN c.s. op onrechtmatig handelen van [betrokkene 1] slaagt, tenzij [betrokkene 1] voldoende tegenbewijs bijbrengt tegen de voorshands bewezen geachte stelling van NN c.s. dat [betrokkene 1] de brand heeft gesticht (zie rov. 15, 16). Het Hof heeft [betrokkene 1] vervolgens toegelaten tot tegenbewijs tegen de voorshands bewezen geachte stelling (1) dat brandstichting de oorzaak is van de brand in het pand en (2) dat [betrokkene 1] zelf de brand heeft gesticht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c91965715f4d340cc13f916c594bb91fd0bf9a126e950de2df6945589e19d49e | shasum -a 256