Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 3 januari 2014

Het cassatiemiddel klaagt onder meer: “Door in rov. 3.2 van het arrest te overwegen en te beslissen dat rechters van een lidstaat op grond van artikel 3 lid 1 van de Verordening (EG) nr. 1346/2000 bevoegd zijn de insolventieprocedure te openen waar het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar gelegen is, heeft het hof miskend dat de toetsing diende te zijn conform considerans 13 van de InsVo de vraag waar de plaats is waar de schuldenaar gewoonlijk het beheer over zijn belangen voert en die daardoor als zodanig voor derden herkenbaar is.” Volgens het middel heeft het hof bij de beantwoording van de vraag waar het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] gelegen is, een onjuiste maatstaf aangelegd; het oordeel zou althans onbegrijpelijk zijn. Het middel betoogt verder onder meer dat het hof “ten onrechte [is] uitgegaan van de feitelijke beoordeling en vaststelling dat de belangen van [verzoeker] in Nederland lagen, terwijl het hof had moeten toetsen in welk land [verzoeker] het beheer van zijn belangen uitoefende.” Volgens het middel volgt in elk geval uit de feiten dat [verzoeker] niet in Nederland woonde op het moment van de faillissementsaanvraag. Het oordeel dat het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] zich op dat moment in Nederland bevond, is volgens het middel dan ook onbegrijpelijk, dit ook ‘gezien de motivering daarvan’. Evenmin is er, zo vermeldt het middel, “getoetst aan de beroepsactiviteiten.” Volgens het middel is het oordeel om deze en andere redenen onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ee0db916913fe58efd1068d4cb0640c97c6e72ae975004b9db1e724edf2288a | shasum -a 256