Onder 8.8 Parket bij de Hoge Raad 27 februari 2014

In HR BNB 2008/104 (zie 6.2) leidde u (r.o. 3.6.1 en 3.6.2) mede uit parlementair stilzwijgen tijdens de voorhangprocedure van ontwerp-gedelegeerde wetgeving af dat de formeel-wettelijke term “onder daarbij te stellen voorwaarden” (in art. 15a(1)(k) Wet LB; tekst 2001) de gedelegeerde regelgever mede de bevoegdheid gaf nadere regels te stellen voor de grondslagbepaling van de 30%-regeling, althans de bevoegdheid om een ontslagvergoeding uit te sluiten. Omdat voorts de tekst van art. 15a(1)(k) Wet LB zich niet tegen die uitsluiting verzette, achtte u de 30%-regeling op dat punt niet onverbindend. Ook in belanghebbendes geval heeft het parlement bij de ‘voorhang’ van het ontwerp-Besluit Wfsv geen opmerkingen gemaakt. Ook in belanghebbendes geval verzet de tekst van art. 28(1) Wfsv zich op zichzelf niet tegen de eis van een geschrift. De afwezigheid van nadere instructie door de formele wetgever kan voorts opgevat worden, zoals u kennelijk deed in HR BNB 2012/135 (r.o. 3.4, eerste volzin; zie 6.4), als een aanwijzing dat aan de Besluitgever een ruime bevoegdheid is gedelegeerd. Die zaak betrof hetzelfde Besluit Wfsv, zij het een andere bepaling, gebaseerd op een andere formeel-wettelijke delegatiebepaling (nl. (thans) art. 38(5) Wfsv). Maar in HR BNB 2012/135 liet u óók het doel van het Besluit Wfsv prevaleren boven de tekst ervan (zie r.o. 3.6), hetgeen in belanghebbendes geval ertoe zou leiden het criterium van een geschrift op te vatten als een bewijs(lastverdelings)regel en niet als een constitutief vereiste, én HR BNB 2012/135 betrof niet een blind, formeel en onder omstandigheden contrateleologisch en contraproductief criterium, maar een ingewikkelde formule met vele variabelen; de premieplichtige klaagde niet over die formule als zodanig, maar over enige van de in die formule opgenomen variabelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ccd33d0a03ccec92dc1e1ba913dd9fc1b4560b9cffe6bb30287dd7f0b947b7b2 | shasum -a 256