Onder 9.4 Parket bij de Hoge Raad 27 februari 2014

Onderdeel (iv) valt ‘s Hofs r.o. 4.17 aan, waarin het Hof oordeelt dat het criterium ‘schriftelijk’ in art. 2.3 Besluit Wfsv voor gevallen zoals dat van de belanghebbende niet verbindt. De Staatssecretaris kan toegegeven worden dat dit een enigszins mysterieus oordeel is, nu het overbodig of zelfs onjuist is omdat het Hof immers reeds tot de conclusie was gekomen dat in beide mogelijk interpretaties van de term ‘schriftelijk’ die het Hof zag (bewijsregel dan wel werkgeversbescherming) de belanghebbende het gelijk reeds aan zijn zijde had. In beide interpretaties was dus een onverbindendheidsoordeel niet meer nodig of gewenst: de spanning tussen formele wet en gedelegeerde regel was al weggenomen door interpretatie van de laatste. Ik lees daarom ’s Hofs r.o. 4.17 aldus: voor zover de Besluitgever een blind constitutief vereiste zou hebben willen stellen, leidende tot ontzegging van de lage premie hoewel mondeling een arbeidsovereenkomst van de juiste inhoud en strekking is aangegaan en de werknemer ook daadwerkelijk ten minste een jaar in substantieel dienstverband heeft gewerkt zonder in dat jaar een beroep op de WW te doen, heeft hij voor gevallen als dat van de belanghebbende zijn gedelegeerde bevoegdheid overschreden, zodat art. 2.3(2) Besluit Wfsv op het punt van het criterium ‘schriftelijk’ onverbindend is. Aldus gelezen is r.o. 4.17 een subsidiair oordeel: mocht de opvatting dat het om een bewijslastverdeler gaat onjuist zijn en vervangen moeten worden door de uitleg inhoudende dat het om een blind constitutief vereiste gaat, dan is het in zoverre onverbindend wegens strijd met doel en strekking van art. 28 Wfsv. Ook dat (subsidiaire) oordeel acht ik op grond van het in onderdeel 8.7 tot en met 8.9 gestelde juist. Het resultaat is hetzelfde als dat van de primaire uitleg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ccd33d0a03ccec92dc1e1ba913dd9fc1b4560b9cffe6bb30287dd7f0b947b7b2 | shasum -a 256