Onder 15. Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2014

Maar doorslaggevend is dat genoemde maatstaf meebrengt dat het antwoord op de vraag op welk tijdstip de verjaringstermijn is gaan lopen, afhankelijk is van alle terzake dienende omstandigheden en dat het hof zijn oordeel dat Allianz reeds in 1998 daadwerkelijk in staat was haar vordering in te stellen niet alleen heeft gegrond op de omstandigheid dat Allianz met de ontvangst van het rapport van Deloitte & Touche van 19 oktober 1998 voldoende zekerheid had verkregen dat de schade waarvan zij vergoeding vordert mede was veroorzaakt door foutief handelen van [verweerder], maar in het bijzonder ook heeft gegrond op de omstandigheid dat Allianz blijkens de door haar jegens [verweerder] geëntameerde bodemprocedure, waarin zij ook reeds de grondslag dat [verweerder] geen verhaal biedt voor Allianz’ vorderingen heeft aangevoerd, in die tijd ook daadwerkelijk in staat was een rechtsvordering tot vergoeding van schade in te stellen. Daaraan doet niet af, zoals het hof heeft overwogen, dat deze procedure niet tot een veroordeling heeft geleid omdat deze op de rol is doorgehaald. Met het entameren van de bodemprocedure werd de verjaring ook direct gestuit op de voet van art. 3:316 lid 1 BW. Volledigheidshalve teken ik hier aan dat ik ’s hofs overwegingen aldus begrijp dat het hof heeft geoordeeld dat de verjaringstermijn in ieder geval is gaan lopen op het moment dat Allianz de bodemprocedure tegen [verweerder] heeft geëntameerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1c8e181d1535f2511a4a71c15fdb087c91e05379b2c8a8f57cf41dca6f749b9f | shasum -a 256