Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2014

In het algemeen lijkt mij juist, dat een schuldenaar geen (tegen-)vordering in rechte behoeft in te stellen om zich op een opschortingsrecht te kunnen beroepen. Indien een contractspartij, tot betaling aangesproken, bij wijze van verweer stelt dat zij een opeisbare vordering heeft op haar schuldeiser en dat zij zich op het in art. 6:262 BW bedoelde opschortingsrecht beroept, is het de taak van de rechter, te onderzoeken of de gestelde tegenvordering bestaat en of de omvang van die tegenvordering voldoende is om het beroep op een opschortingsrecht te kunnen rechtvaardigen . Dit neemt niet weg dat het in art. 6:262 BW beschreven opschortingsrecht is bedoeld als een pressiemiddel om op de wederpartij (in dit geval: de schuldeiser die van Eurostrip betaling van facturen vordert) druk uit te oefenen om ook van haar kant de wederkerige overeenkomst na te komen. Indien, zoals het hof heeft aangenomen, uit niets blijkt dat Eurostrip nog langer prijs stelt op nakoming (hier: in de vorm van vervanging of herstel), ontbreekt ook de noodzaak om over een pressiemiddel tot nakoming te beschikken. Dan mag het hof hieraan ook de gevolgtrekking verbinden dat de vordering tot nakoming, voor zover zij op papier nog bestaat, onvoldoende is om het beroep op het opschortingsrecht te kunnen rechtvaardigen. Dat oordeel is, mede beschouwd tegen de achtergrond van de gedingstukken, niet onbegrijpelijk. Niet kan worden gezegd dat Eurostrip van haar recht op nakoming afstand heeft gedaan, maar dát heeft het hof ook niet vastgesteld. De slotsom is dat onderdeel I faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4c8891cd3db2a21e80efaa42e3021c5dbaadaf6c755abb5f8957f8f87ac6afd6 | shasum -a 256