Onder 2.2. Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2014

Alvorens op de klachten in te gaan, kan het nuttig zijn iets te zeggen over het leerstuk van de exclusiviteit van de ontbindingsvergoeding. Een voor onbepaalde tijd aangegane arbeidsovereenkomst kan op verschillende manieren eindigen. Voor deze zaak zijn relevant: de rechtsgeldige opzegging door één partij en de ontbinding van de arbeidsovereenkomst door de rechter wegens gewichtige redenen als bedoeld in art. 7:685 lid 2 BW. Een kennelijk onredelijke opzegging van de arbeidsovereenkomst, al dan niet met inachtneming van de voor de opzegging geldende bepalingen, kan reden geven tot toekenning van een schadevergoeding (art. 7:681 BW). In gevallen waarin het gaat om een leidinggevende functie, met een daaraan inherent hoog afbreukrisico, is niet ongebruikelijk − in elk geval: toegestaan − dat in de arbeidsovereenkomst of in een afzonderlijke overeenkomst op voorhand afspraken worden gemaakt over een door de werkgever te betalen financiële regeling bij het einde van het dienstverband (afvloeiingsregeling). Naar huidig recht kan een werkgever kiezen of hij de route volgt van opzegging van de arbeidsovereenkomst (na een ontslagvergunning te hebben verkregen) dan wel een verzoek indient tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst . Indien de rechter een verzoek om ontbinding van de arbeidsovereenkomst inwilligt wegens veranderingen in de omstandigheden kan hij, zo hem dat met het oog op de omstandigheden van het geval billijk voorkomt, aan een van de partijen ten laste van de wederpartij een vergoeding toekennen (art. 7:685 lid 8 BW). In ieder geval sinds 2009 is duidelijk dat de grondslag waarop de vergoeding voor een kennelijk onredelijk ontslag wordt berekend een andere is dan die, waarnaar de vergoeding naar billijkheid bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt bepaald .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aa09c8e0a443c3cc3864641bbd5bf946be0771be5a063b6697eabea04607f28a | shasum -a 256