Onder 2.16 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2014

Opmerking verdient dat de Geschillencommissie Zorgverzekeringen (onder meer ) in een bindend advies van 9 juni 2010 (ECLI:NL:XX:2010:BN7633, GJ 2010/109, RZA 2010/91 m.nt. G.R.J. de Groot) oordeelde dat een medisch-specialistische ingreep (in het bindende advies van 9 juni 2010 betrof het de plaatsing van een tweede cochleair implantaat bij kinderen zonder bruikbaar restgehoor), die (ook) naar het oordeel van de commissie niet als een verzekerde prestatie op grond van de Zvw is te beschouwen, omdat zij niet voldoet aan de stand van de wetenschap en praktijk (vergelijk art. 2.4 lid 1 Bzv jo art. 2.1 lid 2 Bzv), niettemin op grond van art. 6:248 lid 2 BW diende te worden verstrekt of vergoed. Uit het bindend advies blijkt echter niet of de commissie zich überhaupt rekenschap heeft gegeven van het arrest van de Hoge Raad van 9 juni 2006 en van de zware eisen die aan derogerende werking met betrekking tot dwingende wetsbepalingen gelden en, zo ja, wat het oordeel van de commissie dienaangaande is . Twijfelachtig is voorts, of de commissie daadwerkelijk toepassing heeft gegeven aan het criterium “naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar” ; de commissie oordeelde (in het bindend advies onder 7.13) “dat deze ingreep in redelijkheid niet onthouden kan worden aan deze groep van patiënten” . Opmerkelijk zijn ook de gronden waarop de commissie tot haar oordeel kwam. Na te hebben vooropgesteld dat het plaatsen van een tweede cochleair implantaat in belangrijke mate aan het (voor de ontwikkeling van een kind van belang zijnde) spraakverstaan in een rumoerige omgeving en richtinghoren kan bijdragen, overwoog de commissie:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f016380bc8b0c81e9678b7aacfecd70bccc39ee30dde668405d4cd5adc381d8e | shasum -a 256