Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2014

Dat de omvang van de dekking van een zorgverzekering dwingend door wetsbepalingen is voorgeschreven, doet naar mijn mening aan de gelding van het vorenstaande voor zorgverzekeringen niet af. Het is dan weliswaar niet de verzekeraar maar (uiteindelijk) de wetgever die bepaalt binnen welke grenzen dekking wordt verleend, maar in de door mij veronderstelde gedachtegang van het arrest van 9 juni 2006 is dat niet beslissend. Beslissend is veeleer dat de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid niet tot een (in de woorden van Valk ) “denaturering” van de overeenkomst mag leiden. Valk noemt in dat verband (onder verwijzing naar het arrest van 9 juni 2006) de uitbreiding van de dekking van de verzekering buiten de primaire dekkingsomschrijving als voorbeeld, naast het van toepassing worden van algemene voorwaarden die in de rechtsverhouding tussen partijen niet van toepassing zijn . Los daarvan meen ik dat de omstandigheid dat dwingend recht het betrokken rechtsgevolg van de overeenkomst beheerst, niet tot een verruiming maar juist tot een (verdere) verenging van de mogelijkheid van beperkende werking leidt. Weliswaar is reeds bij de totstandbrenging van het huidige BW niet uitgesloten dat redelijkheid en billijkheid ook een dwingende wetsbepaling kunnen corrigeren , maar voor derogering aan dwingend recht gelden hoe dan ook (extra) zware eisen .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f016380bc8b0c81e9678b7aacfecd70bccc39ee30dde668405d4cd5adc381d8e | shasum -a 256