Onder 3.9 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2014

Ik acht het subonderdeel ook in zoverre gegrond. De voorzieningenrechter heeft (terecht) als uitgangspunt genomen dat een uitdrukkelijk vastgelegde beperking van de omvang van de dekking van een privaatrechtelijke verzekeringsovereenkomst niet door de maatstaven van redelijkheid en billijkheid kan worden “opzijgezet of opgerekt” (derogerende en aanvullende werking van redelijkheid en billijkheid). Slechts omdat de privaatrechtelijk vormgegeven zorgverzekering is “ingebed in het publieke domein” en in wezen dwingendrechtelijke bepalingen de omvang van de verzekering bepalen, heeft de voorzieningenrechter niettemin ruimte gezien voor “een soortgelijke uitzonderingsmogelijkheid” als die welke door de CRvB werd toegepast met betrekking tot de eveneens in het publieke domein ingebedde ziekenfondsverzekering, waarvan de dekkingsomvang evenzeer dwingend door de wet werd bepaald. Als het al juist zou zijn dat de zorgverzekering onder de Zvw in verband met de publiekrechtelijke regeling van de dekkingsomvang zozeer met de voormalige ziekenfondsverzekering overeenstemt dat ook voor de zorgverzekering een mogelijkheid van correctie van de dekkingsomvang, gelijk aan die welke de bestuursrechter (de CRvB) onder vigeur van de Ziekenfondswet heeft ontwikkeld, moet worden aanvaard, ligt het voor de hand dat die correctiemogelijkheid aan dezelfde criteria is onderworpen als (en niet verder kan strekken dan) de onder vigeur van de Ziekenfondswet door de CRvB toegepaste correctiemogelijkheid. Ook de Geschillencommissie Zorgverzekeringen is daarvan in het (door de voorzieningenrechter in rov. 4.3, slot, genoemde) bindende advies uitgegaan :

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f016380bc8b0c81e9678b7aacfecd70bccc39ee30dde668405d4cd5adc381d8e | shasum -a 256