Onder 2. Parket bij de Hoge Raad 26 september 2014

Art. 7:15 lid 1 BW, dat is toegesneden op de koop van onroerende zaken en de genotsrechten daarop (maar daartoe niet is beperkt), ziet op rechtsgebreken, niet op feitelijke gebreken. De bepaling geeft een risicoverdeling in het voordeel van de koper. De verkoper dient de koper te ‘vrijwaren’ van alle bijzondere lasten en beperkingen met uitzondering van die welke hij uitdrukkelijk heeft aanvaard. Omtrent deze uitzondering bestaat onduidelijkheid. Zie hierover Asser/Hijma 7-I* 2013/277-279 met verwijzingen naar literatuur en jurisprudentie. Hijma komt tot de slotsom dat het woord ‘uitdrukkelijk’ redelijkerwijze niet aldus mag worden opgevat dat een impliciete lastenaanvaarding steeds zou zijn uitgesloten. De verkoper mag niet ervan uitgaan dat de koper onvermeld gebleven lasten en beperkingen voor zijn rekening heeft genomen, maar wel dat hij dat heeft gedaan met lasten en beperkingen die het voorwerp van bespreking hebben gevormd. Zie ook de conclusie van A-G Wissink, voor HR 25 januari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY3235, RvdW 2013/199 (een arrest waarin het cassatieberoep werd verworpen met toepassing van art. 81 RO). Op de koper rust geen eigen onderzoeksplicht, aldus expliciet de Toelichting Meijers, Parl. Gesch. Boek 7, p. 113, waar wordt aangetekend dat de verplichting van de verkoper tot verschaffing van onbelaste eigendom dermate fundamenteel is dat geen uitzondering wordt gemaakt voor lasten die de koper, met name door onderzoek te doen in de openbare registers, had kunnen kennen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d413cd9aa54c770c3d8057641b11ba0e05f6011d18e4c1f3527e595672a49c72 | shasum -a 256