Onder 9. Parket bij de Hoge Raad 26 september 2014

Heyman en Van Rossum benadrukken in hun in 1992 gepubliceerde WPNR-artikel dat het bij de vraag of publiekrechtelijke beperkingen vallen onder de vrijwaringsplicht van art. 7:15 BW uitsluitend gaat om beperkingen die bijzonder zijn in de zin van dit artikel. Zij geven aan dat het op zichzelf niet heel duidelijk is wat onder ‘bijzonder’ in dit verband precies moet worden verstaan maar dat als wordt aangenomen dat daarmee een juridisch-technische kwalificatie is bedoeld, het alleen gaat om die lasten en beperkingen die evenals privaatrechtelijke lasten en beperkingen een bepaald onroerend goed betreffen. Zij denken bijvoorbeeld aan een aanwijzing als beschermd monument op grond van de Monumentenwet, een gedoogplicht in de zin van de Wet Belemmeringenwet Privaatrecht, een voorkeursrecht op grond van de Wet Voorkeursrecht Gemeenten, een aanschrijving tot het verrichten van voorzieningen ex art. 25 Woningwet en dergelijke. Zij tekenen aan dat men zou kunnen betogen dat het erop lijkt dat de toevoeging ‘bijzonder’ juist met het oog op publiekrechtelijke beperkingen is aangebracht nu deze beperking met betrekking tot de privaatrechtelijke beperkingen niet erg zinvol lijkt te zijn nu toch alle privaatrechtelijke beperkingen aan een bepaalde specifieke zaak zijn gekoppeld zodat alle privaatrechtelijke lasten en beperkingen in juridisch-technische zin bijzonder zijn te noemen. Zij concluderen dat men tot de opvatting zou kunnen neigen dat bijzondere publiekrechtelijke beperkingen, die naar zij veronderstellen vrijwel steeds voldoende kenbaar zijn voor de verkoper, ook onder de vrijwaringsplicht van art. 7:15 BW zijn begrepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d413cd9aa54c770c3d8057641b11ba0e05f6011d18e4c1f3527e595672a49c72 | shasum -a 256