Onder 3.4. Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 2014

13. Aan de verklaring van verzoekster dat zij zich heeft vermomd om toegang tot de woning van het slachtoffer te krijgen uitsluitend om met haar te praten, heeft het Hof geen geloof gehecht. Dat oordeel lijkt mij niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd nu in het geheel niet valt in te zien op welke wijze de vermomming, de leren handschoenen die verzoekster aanhad toen zij door de politie werd aangetroffen en vooral de inhoud van de rugzak, met daarin twee scherpe uitbeenmessen met een totale lengte van onderscheidenlijk 26 cm en 27,5 cm en kleding zoals een reservebroek, aan zo een gesprek zouden (hebben) kunnen bijdragen. Waarom heeft verzoekster niet ‘gewoon’, zonder vermomming en rugzak met inhoud, bij het slachtoffer aangebeld als het haar enkel te doen zou zijn geweest een gesprek met het slachtoffer aan te gaan. Op de keper beschouwd heeft verzoekster geen aannemelijke verklaring gegeven voor het meenemen van maar liefst twee uitbeenmessen (was er één bedoeld als reserve?), terwijl haar verklaring dat zij geen messen van haarzelf had meegenomen omdat zij dat soort messen niet heeft, bepaald niet in haar voordeel werkt. Voorts wijs ik op haar verklaring op de terechtzitting in hoger beroep van 11 juni 2013 afgelegd, blijkens het daarvan opgemaakte proces-verbaal (p. 11) luidende: “De messen had ik die ochtend uit de gereedschapskist van [betrokkene 2] meegenomen. Ik heb die messen niet meegenomen om [slachtoffer] iets aan te doen. Ik voelde mij mogelijk wel bedreigd. Toen ik de messen wegnam had ik daar geen bepaalde gedachte bij. Of ik ze heb gepakt met het oog op mijn bezoek aan [slachtoffer] kan ik niet zeggen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik ze heb gepakt.” Deze verklaring is niet serieus te nemen en dan wordt de samenhang met de vermomming, de reservebroek en de handschoenen veelzeggend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cfc0b8b401280c55fba2bc1d37384f6f7d4d04988b3085326ad727e0e68cabcd | shasum -a 256