Onder 3.4. Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 2014

21. De appelrechter behoeft, behoudens bijzondere omstandigheden, niet nader te motiveren waarom hij een zwaardere straf oplegt dan de rechter in eerste aanleg. Van dergelijke bijzondere omstandigheden zal slechts sprake zijn indien de opgelegde straf verbazing wekt. Het Hof heeft gemotiveerd uiteengezet waarom het tot de opgelegde straf is gekomen. Gelet op het aan het bewezenverklaarde feit verbonden strafmaximum en de door de Advocaat-Generaal bij het Hof gevorderde straf is de strafoplegging niet onbegrijpelijk gemotiveerd en wekt zij geen verbazing. Ik merk nog op dat de suggestie in het middel dat het Hof de duur van de – in hoger beroep niet opgelegde – TBS-behandeling gedeeltelijk in de strafoplegging heeft verrekend, feitelijke grondslag mist, terwijl deze suggestie bovendien op de ongefundeerde aanname berust dat indien het Hof de TBS-maatregel zou hebben opgelegd, het Hof een gevangenisstraf van dezelfde duur zou hebben opgelegd als eerder door de Rechtbank werd gedaan. Tot slot waag ik te betwijfelen dat een gevangenisstraf voor de duur van achttien jaren (met de daarvoor geldende datum van voorwaardelijke invrijheidsstelling) zwaarder is dan een combinatievonnis van een gevangenisstraf van twaalf jaren en een TBS met dwangverpleging die ter zake van een misdrijf als het onderhavige van onbepaalde duur is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cfc0b8b401280c55fba2bc1d37384f6f7d4d04988b3085326ad727e0e68cabcd | shasum -a 256