Onder 2.19. Parket bij de Hoge Raad 7 maart 2014

De ratio van de beperking “jegens de wederpartij” in art. 241 Rv is mijns inziens de volgende. In de wereld bestaan stelsels waarin elk van de procespartijen altijd de eigen kosten van rechtsbijstand moet dragen, naast stelsels waarin de gemaakte proceskosten geheel of voor een gedeelte worden vergoed ten laste van de partij die in het ongelijk wordt gesteld. In stelsels zoals het Nederlandse, waarin de rechter niet méér dan een forfaitair bepaalde vergoeding van proceskosten toekent ongeacht de werkelijk door die partij gemaakte kosten , is een gezamenlijk belang van de procespartijen aanwezig om de kosten − en daarmee het procesrisico voor de verliezende partij − binnen de perken te houden. Het risico van een veroordeling in alle kosten zou voor een partij de toegang tot de rechter kunnen belemmeren. De vrijheid om zijn standpunt in een procedure tegenover de rechter te verdedigen verzet zich tegen een bovenforfaitaire vergoeding. In dit stelsel hebben beide partijen, ook de partij die uiteindelijk de procedure ‘wint’, er belang bij de kosten zo laag mogelijk te houden: wat een partij méér uitgeeft aan rechtsbijstand komt immers voor eigen rekening. Dit belang is niet aanwezig wanneer de voor een procedure gemaakte kosten worden verhaald op een derde (die geen partij is in de procedure) op grond van onrechtmatige daad of op grond van wanprestatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2e20f20e736c4b52d91dded797bc49e049a2f43bc5dead17638f9f3c723a783e | shasum -a 256