Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 7 november 2014

5. De rechtbank Middelburg heeft, na een tussenvonnis van 17 augustus 2011 waarbij een comparitie werd bevolen, bij eindvonnis van 7 maart 2012 (ECLI:NL:RBMID:2012:BX8039) de vorderingen van [eiseres] afgewezen. De rechtbank oordeelde dat bij erflater geen sprake was van een zodanige geestelijke stoornis dat hij ten gevolge daarvan de bij het opmaken van zijn uiterste wil betrokken belangen niet heeft kunnen waarderen en dat van een onmiddellijk oorzakelijk verband tussen de mogelijke geestelijke stoornis van erflater en het opmaken van het testament onvoldoende blijkt. Zij overwoog in dat verband onder meer dat de notaris ten overstaan van wie het testament wordt gepasseerd, zich ervan dient te vergewissen dat de erflater voldoende begrijpt wat hij verklaart en dat deze verklaring overeenstemt met wat hij met zijn nalatenschap wil en dat is gesteld noch gebleken dat de verschillende notarissen dit in 1999 en 1980 niet hebben gedaan. Zij kwam tot de slotsom dat het op 20 mei 1999 opgemaakte testament niet nietig is nu zelfs als ervan wordt uitgegaan dat erflater lijdende was aan een blijvende geestelijke stoornis, hieruit niet kan worden afgeleid dat hij ten gevolge van die stoornis niet, althans onvoldoende, in staat was zijn wil te bepalen voor het beschikken over zijn nalatenschap. Hieruit volgt, aldus de rechtbank, dat [eiseres] geen erfgename is van erflater, dat [verweerders] dan ook niet jegens haar als erfgename onrechtmatig kunnen hebben gehandeld en dat [verweerders] niet jegens haar schadeplichtig zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c37957ed649b3cba9ab863628eb5fae943c77afe0833c90792935f0442bb611 | shasum -a 256