Onder 4.8. Parket bij de Hoge Raad 26 augustus 2014

De vraag of de reactie van het Hof op het gevoerde verweer een toereikende weerlegging daarvan oplevert, moet in het licht van het voorgaande worden bezien. Als het bij dat verweer zou gaan om psychiatrische diagnostiek, kan het feitelijk oordeel van het Hof dat niet aannemelijk is dat verdachte een verstandelijke beperking heeft, wellicht niet onbegrijpelijk genoemd worden. Volgens het classificatiesysteem DSM-IV-TR uit 2000 – dat gold ten tijde van ’s Hofs uitspraak, maar in mei 2013 plaatsmaakte voor DSM-V – is een voorwaarde om van een (lichte) verstandelijke beperking (Mild Mental Retardiation) te kunnen spreken dat het IQ tussen 50 en 70 ligt. Bij een IQ dat hoger ligt, is ‘slechts’ sprake van zwakbegaafdheid. Op grond van dit classificatiesysteem heeft het Hof, nu aangevoerd is dat de verdachte een IQ van 75 heeft, kunnen oordelen dat een verstandelijke beperking niet aannemelijk is geworden. Dat de grens ook wel minder scherp wordt getrokken (het Nationaal Kompas Volksgezondheid en de American Association of Intellectual and Developmental Disabilities (AAIDD) hanteren een bandbreedte van 70-75 en criteria die overeenkomen met de recente DSM-V) hoeft dat niet anders te maken. Ik merk daarbij op dat in de verklaring van de Stichting Dichterbij weliswaar van een verstandelijke beperking wordt gesproken, maar in andere stukken die door de raadsvrouw aan haar pleitnota zijn gehecht wordt verdachte ook wel als “matig begaafd” aangeduid. Dat roept de vraag op hoe strak de gehanteerde terminologie is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d4b290d138f1ed4b1c4da62e074a9c10fc02f2d16f12d5ba2b6661d1fa4237e | shasum -a 256