Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 26 augustus 2014

Ik stel voorop dat in cassatie niet wordt betwist dat verdachte samenwoonde met [betrokkene 1]. Voor de vraag of verdachte wist dat zij samenwoonde, is desalniettemin van belang wat onder samenwoning moet worden verstaan. Op grond van art. 3 lid 3 Wet werk en bijstand is sprake van een gezamenlijke huishouding indien twee personen hun hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en zij blijk geven zorg te dragen voor elkaar door middel van het leveren van een bijdrage in de kosten van de huishouding dan wel anderszins. Uit art. 3 lid 4 WWB volgt dat een gezamenlijke huishouding in ieder geval aanwezig wordt geacht indien de belanghebbenden hun hoofdverblijf hebben in dezelfde woning en uit hun relatie een kind is geboren. Volgens vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) dient de vraag waar iemand zijn hoofdverblijf heeft, te worden beantwoord aan de hand van concrete feiten en omstandigheden. Het aanhouden van afzonderlijke adressen hoeft niet aan het hebben van hoofdverblijf in dezelfde woning in de weg te staan. In dat geval zal aannemelijk moeten zijn dat desondanks een feitelijke situatie van samenwoning bestaat doordat slechts één van beide ter beschikking staande woningen wordt gebruikt dan wel doordat op een andere wijze zodanig gebruik van de woningen wordt gemaakt dat in feite van samenwonen moet worden gesproken . Uit het feit dat, zoals het Hof overwoog, [betrokkene 1] 3 á 4 dagen en nachten per week bij verdachte en de kinderen verbleef en sliep en daarnaast ook de weekenden bij verdachte verbleef, volgt niet één op één dat [betrokkene 1] zijn hoofdverblijf in de woning van de verdachte had , maar er moet wel sprake zijn van heel bijzondere omstandigheden – die niet zijn aangevoerd – wil die conclusie niet getrokken kunnen worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d4b290d138f1ed4b1c4da62e074a9c10fc02f2d16f12d5ba2b6661d1fa4237e | shasum -a 256