Onder 10.6 Parket bij de Hoge Raad 5 november 2014

Behalve de reactie van de regering op ‘casuspositie 8’ van de Eerste Kamer bij de behandeling van de 1996-herinrichting van de ABW (zie 5.22), wijst niets in de wetsgeschiedenis er op dat twee personen twee hoofdverblijven in twee verschillende ‘dezelfde woningen’ zouden kunnen hebben; integendeel, zo bleek in 10.4. ‘Casuspositie 8’ betrof een bemiddelde weduwe en een uitkeringsgerechtigde die in hetzelfde flatgebouw wonen en daar elk een flat hebben, maar elkaars dis- en bedgenoten zijn en om beurten ‘bij elkaar te gast’ zijn. Volgens de regering hebben deze personen “steeds het hoofdverblijf in dezelfde woning, zij het dat de woning waarin dit hoofdverblijf is gevestigd steeds wisselt. Aan de eis van het hebben van hoofdverblijf in dezelfde woning is voldaan.” Ik merk op dat zowel de Eerste Kamer als de regering hier kennelijk uitgaan van een stel dat steeds bij elkaar is en dat bovendien steeds beurtelings mede voor de ander boodschappen doet en kookt (‘bij elkaar te gast’). Dat is niet de situatie van [C] en de belanghebbende. Maar fundamenteler is dat het antwoord van de regering impliceert dat zij meent dat deze twee personen twee hoofdverblijven in verschillende woningen hebben. Dat lijkt mij moeilijk verenigbaar met haar eigen opvatting (zie 5.13) dat ‘bij het hebben van of ingeschreven staan op twee adressen (…) toch sprake (kan) zijn van gezamenlijke huisvesting, namelijk wanneer betrokkenen feitelijk op een enkel adres verblijven’. Indien een samenlevend stel sequentieel van woning naar woning trekt, kan men inderdaad stellen dat ‘de woning’ die hun ‘hoofdverblijf’ is steeds wisselt. Maar als beiden permanent tegelijkertijd een eigen woning en een eigen volledig ingericht huishouden los van elkaar hebben en beurtelings bij elkaar ‘te gast’ zijn, kan mijns inziens niet gesproken worden van een gemeen hoofdverblijf in dezelfde woning. Bezien vanuit de ratio van de regeling springt ook niet meteen de noodzaak daartoe in het oog als beiden steeds de kosten van het ‘te gast’ zijn van de ander voor eigen rekening nemen, naast de kosten van hun eigen volledig uitgeruste huishouding. U vergelijke het citaat in 6.3 hierboven: “In een LAT-relatie worden weliswaar in zekere mate kosten gedeeld, maar dat heeft over het algemeen niet als gevolg dat de noodzakelijke bestaans-kosten op een lager niveau kunnen worden gesteld.” En als dat wél zo is, dan is er de individualiseringsbevoegdheid ex art. 18(1) WWB. Men kan menen dat het niet nodig of onwenselijk is dat in een geval zoals ‘casuspositie 8’ de man of vrouw een eigen woning en huishouden aanhoudt op kosten van de gemeenschap, maar dat is een andere kwestie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/504c0dca2ebb40a05f3b45fed6066fc2d8481455a8a2d1c652cc80c405548f77 | shasum -a 256