Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2014

In de lagere rechtspraak wordt er verschillend omgegaan met de samenloop tussen een verzoek tot faillietverklaring van de vof en een door een vennoot ingediend schuldsaneringsverzoek. Zo is in enkele gevallen aangenomen dat het verzoek tot faillietverklaring van de vof, door het schuldsaneringsverzoek niet wordt geschorst. Nadeel van deze benadering is echter dat een faillietverklaring van de vof hangende de behandeling van het door de vennoot ingediende schuldsaneringsverzoek, niet goed te rijmen is met de regel van art. 3a lid 2 Fw dat de behandeling van het tegen de vennoot gerichte faillissementsverzoek geschorst wordt totdat bij in kracht van gewijsde gegane uitspraak beslist is op het schuldsaneringsverzoek (dat geldt althans indien men vasthoudt aan de regel dat een faillissement van de vof, voor de vennoten het faillissement of de toepassing van de schuldsaneringsregeling meebrengt). In andere gevallen is geoordeeld dat het schuldsaneringsverzoek de behandeling van de faillissementsverzoeken wel schorst, maar dat aan het schuldsaneringsverzoek voorbijgegaan kan worden indien sprake is van misbruik of van een onevenredige benadeling van anderen. Ook deze laatste benadering leidt niet werkelijk tot een bevredigend resultaat. Reden daarvoor is onder meer dat in deze benadering uitgangspunt blijft dat de behandeling van het verzoek tot faillietverklaring van de vof, door de indiening van een schuldsaneringsverzoek voor langere tijd komt stil te liggen. Ik verwijs in dit verband overigens graag naar de recente bijdrage van Van Vugt en Verschoof over dit onderwerp. Deze auteurs hebben op duidelijke wijze in kaart gebracht welke keuzes er op dit punt bij de verschillende rechtbanken gemaakt worden (zie de in voetnoot 3 vermelde bijdrage in FIP 2014/134).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6e77d1622aabe64da66149f2ebc268744b3cd158e2850050232b362a7404cf84 | shasum -a 256