Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 5 december 2014

Ik vind deze tegenargumenten niet opwegen als gekeken wordt naar de bedoeling van de wetgever: boedelvereffening mogelijk maken met voorkoming van schade voor de boedel door de curator de bevoegdheid te geven langlopende huurcontracten op korte termijn te beëindigen. Toegegeven kan worden dat de antieke wetsgeschiedenis uitgaat van “localiteiten”, “huis”, “hofstede” en “grond”, dus onroerende zaken, maar dat leidt volgens mij niet dwingend tot de gedachte dat alleen huur van onroerende zaken bedoeld moet zijn als men bedenkt dat er ten tijde van het ontstaan van deze bepaling onder oud BW in die wet ook voornamelijk aandacht bestond voor huur van onroerende zaken en eigenlijk nauwelijks voor huur van roerende zaken. Dan is begrijpelijk dat bij dat wettelijk kader van toen is aangehaakt. Zeker omdat aannemelijk is dat langlopende huurverbintenissen toen voornamelijk voor onroerende zaken werden aangegaan en de ratio van art. 39 Fw was die verbintenissen op korte termijn te kunnen beëindigen. Tegenwoordig komt huur van roerende zaken die worden ingezet als duurzame bedrijfsmiddelen veel voor (de onderhavige zaak waarin de prejudiciële vraag is gesteld is daar een voorbeeld van) en daarvoor geldt deze ratio van art. 39 Fw even goed. Ik zie daarbij, als aangegeven, in de geciteerde beschouwingen uit het BaByXL/Amstel-arrest een duidelijke aanwijzing dat Uw Raad op het spoor van P-G Hartkamp daar net zo over dacht en daarin eigenlijk al nauwelijks impliciet ervan is uitgegaan dat art. 39 Fw ook betrekking heeft op roerende zaken. Unierechtelijk zou dit kwalificeren als een “acte clair”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae896f955a5d09ed8dd1e3c708eb0bccb750d62f0e405d2195fbbbcc164dc194 | shasum -a 256