Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2014

In het onderhavige geval doet zich de spiegelbeeldige situatie voor. De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg door middel van een formulier gevoegd, maar in hoger beroep niet de formele weg van art. 51g Sv bewandeld. De vraag is of dat had gemoeten. Art. 421 lid 3 Sv verklaart weliswaar onder meer art. 51g Sv van overeenkomstige toepassing, maar voegt daaraan toe: “met dien verstande dat voor de ingevolge artikel 51b vereiste opgave kan worden volstaan met een verwijzing naar de opgave van de eerste vordering indien deze ongewijzigd is gebleven”. Aandacht verdient dat deze toevoeging aanvankelijk niet in art. 51b (oud) Sv voorkwam. Desondanks stelde de MvT dat voeging op twee wijzen kan geschieden, via een ter terechtzitting gedane mededeling van de benadeelde partij die inhoudt dat zij prijs stelt op een voortzetting van de behandeling van haar vordering of via een vóór de terechtzitting gedane schriftelijke mededeling van de benadeelde partij van dezelfde strekking. De bedoelde toevoeging is de vrucht van de Reparatiewet I (Wet van 28 januari 1999, Stb. 1999, 30). In de MvT werd deze wijziging voorgesteld als “een vereenvoudiging (…) in de wijze waarop de benadeelde partij zich in hoger beroep kan voegen. Indien de vordering ongewijzigd is gebleven, mag worden volstaan met een verwijzing naar de opgave van de inhoud van de eerste vordering en behoeft geen nieuwe opgave te worden gemaakt”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d8e84a2a6525ebefa8762265e3671c6d8ccee19ac2f97066feb8dec4d8aed4ee | shasum -a 256