Onder 6.9 Parket bij de Hoge Raad 19 december 2014

Uit de rechtspraak valt af te leiden dat een rechter weliswaar vrij is in de waardering van het aangeboden bewijs, maar niet helemaal vrij is in het passeren van een bewijsaanbod. Dit houdt in dat ingeval een partij aanbiedt een bepaalde stelling te bewijzen, de rechter deze partij niet al te veel in de weg zal mogen leggen, tenzij dit bewijs wordt aangeboden door een meegebrachte getuige of deskundige. In die situatie zal de rechter kunnen afzien van het horen van de getuige of deskundige, indien hij van oordeel is dat dit redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak (art. 8:63, lid 2, Awb). Lange tijd mocht de rechter een aanbod van getuigenbewijs van de hand wijzen als het te vaag was. In het arrest van de Hoge Raad 6 juli 1994, nr. 29/628, BNB 1994/258 kwam hierop een nuancering en werd geoordeeld dat het niet vereist is dat de belanghebbende specificeert welke personen als getuigen zouden moeten worden gehoord en waarover deze zouden kunnen verklaren. Indien bij het aanbod tot getuigenbewijs echter een opgave ontbreekt van de concrete feiten of omstandigheden die bewezen zullen worden, is het aanbod van getuigenbewijs nog steeds te vaag en mag de rechter hieraan voorbijgaan (HR 24 maart 1999, nr. 34/295, BNB 1999/218). In het arrest van HR 11 augustus 2006, nr. 40/947, V-N 2006/42.5 werd bijvoorbeeld een bewijsaanbod gepasseerd aangezien het enerzijds te vaag werd geacht en het anderzijds bij voorbaat tekortschoot.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3dee8bfcc9e25b9bc28b784114a4ec9f09296e7ba0a534d40e9085faf4ef1c5 | shasum -a 256