Onder 7.5. Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2014

Het zesde middel voert aan dat in gevallen als de onderhavige, waarin de Rechtbank heeft vrijgesproken en de advocaat-generaal vrijspraak heeft gevorderd en waarin de gronden waarop die vrijspraak werd gevorderd overeenstemmen met de gronden die door de verdediging aan een alternatief scenario ten grondslag zijn gelegd, zodat in feite sprake is van een “gemeenschappelijk standpunt”, op de appelrechter een zware motiveringsplicht rust als hij daarvan afwijkt. Ik ben geneigd de strekking van dit betoog te onderschrijven. Weliswaar is de appelrechter niet gebonden aan het oordeel van de rechtbank, en kan de verdachte niet klagen als zonder redengeving voorbij is gegaan aan een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt van het openbaar ministerie, dat neemt niet weg dat het hier om factoren gaat die maken dat van het hof in hoger beroep een nadere verantwoording van zijn bewijsbeslissing mag worden verlangd. Een vergelijking kan hier worden gemaakt met het “verbazingscriterium” dat bij de strafoplegging wordt aangelegd. De afwijking van de strafoplegging in eerste aanleg en de afwijking van de eis van het openbaar ministerie zijn hier factoren die in aanmerking worden genomen bij de vraag of de strafoplegging toereikend is gemotiveerd. De gedachte daarachter is denk ik vooral, dat een ‘eigenwijze’ beslissing van de rechter als vanzelf de vraag oproept of hij het wel goed heeft gezien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6413755563b284eb95641f519c24c89ff0d696b902d3a023867986cb09248eb | shasum -a 256